زرگران دربارهء مواد جلادهنده و رنگها آگاهى بيشترى دارند . برخى از ايشان نقره را با ماده‌اى رنگ مىكنند كه هرگز نمىريزد مگر آنكه در روباص ( ؟ ) بخوابانند . كوره‌هاى ريخته‌گرى نبايد بلندتر باشد بلكه خمره‌اى در سطح زمين بسازند چنان كه طلا و نقره‌اى را كه زرگر در آن مىگدازد از چشم صاحبش پوشيده نباشد . و نيز نبايد از بوته چيزى كه موسوم به سيل النار است بدزدد ، و در آن مس و مواد ديگر نياميزد . همچنين انگشترسازان نبايد انگشترى را به وسيلهء سربى « 1 » ( يا قلعى ) كه در زير نگين تعبيه مىكنند سنگين كنند و به نام نقره به مردم بفروشند . و بايد صفات نگين را به راستى بگويند ، زيرا غالبا شيشهء رنگ كرده است . و اگر محتسب اطلاع يابد كه كسى به چنين كارها دست مىيازد تعزيرش كند و برملا سازد تا تباهكاران پند گيرند . اما خاكهء دكان زرگران را كه از آن مردم و مجهول المالك است شايسته است كه بفروشند و از طرف صاحبانش صدقه دهند . و روا نيست كه آن را جز در برابر فلوس ( يا عوضى كه غير جنس باشد ) بفروشند ، زيرا به يقين آميخته به طلا و نقره است و سبب ربا مىشود .

--> ( 1 ) - متن : رصاص . و آن بر دو گونه است : رصاص سياه كه همان سرب و ارزيز است و رصاص سفيد كه همان قلعى است . ر ك : فرهنگ فارسى دكتر معين .